چه سخت است نگاه به گذشته ی تلخ ِ روزگارم
سردی مهر ِ نیکوکاران
گذشت ِ نگاه از مرگ ِ نزدیک ِ رهگذر
سرمای دست ِ آزادی
بیداری ِ حس
چشمان خیس

پیروزی کز میدان فرار می کرد
ماهی ِ قرمز در بیابان

چشم می نهم بر لبانی خسته
شاید بوسه ای نثار کند
شکار شوم
دندانی از برف
نیشی از باد بر پیکرم نشست
صدا آمد که برخیز و نگاهی بیانداز
هر چه آمدی آب بود و هر چه در پیش
آب است
زندگی سراب است

خلقت اشتباه بود
خدایا ، اشتباه کردی

راستی ابجیم شنبه میاد خیلی خوشحالم.

بگو از چه گریزانی از این درمانده تنها
همه هستی من بودی در این دنیای وانفسا
همه آنان که روزگاری پاره ای از تنم بودند
به یک اخگر شرار داغ همه جان و تنم سوختند
مرا در خویش وامگذار اگر آلوده خاکم
اگر درمانده دردم ولی در عشق تو پاکم
از آنچه بر تنم دوختی لباس عافیت سوختی
فقط خاکستری مانده از آن شعری که آموختی
بگو از تازیانه ها که بر قلبم فرود آمد
به خاک افتادم از ضربت همه تن در سجود آمد
دراین رگهای خشکیده به جز مرگم چه جا مانده
به خاک گور فرو رفتم همین یک تن کفن مانده
به پایت التماسم بود به دامانت سر ماتم
به سینه ناله آخر چه دادی بر دلم مرهم
از این زندان نجاتم ده درآغوشت پناهم ده
همین رویا زمن باقیست حقیقت را نشانم ده

تو نسیتی که ببینی

تو نیستی که ببینی
 چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
 چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
 مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از قراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون اینه پک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو مگاه تو درترانه من
تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
 نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند
تنها به خواب می ماند
 چراغ اینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
 چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
 جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه دیرن خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
 تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رهکرده است
غروب های غریب
 در این رواق نیاز
پرنده سکت و غمگین
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
 در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی

 که اصلا بهم خوش نگذشت.اخه خیلی

 کار کردم تنها خودم بودم بعدش اصلا عادت نکردم مهمون میاد کار کنم.ولی چون ابجی نبود

مجبور بودم.خلاصه سنندجم برف بارید خیلی باحال بود.

جمعه آزمون قلمچی داشتم هر هفته که می رم ماشین رو می برم بچه ها چشتون روز بدنبینه

 رفتم ابیدر همون که گفتم کوهه همه یخ بود هرچی دختر با ماشین اومده بودن می ترسیدن برن

بالا من جوگیر شدم گفتم من چرا بترسم رفتم بالای بالا.همه نیگا می کردن که چطور رفتم. می

 خواستم یه جایی دور بزنم که یهو نشد یه فرمون دور بزنم .باید عقب می گرفتم.فکرشو بکنید رو

 یخ عقب بگیری.اندازه یه مو مونده بود بزنم ماشین رو داغون کنم.دیگه همه پسرا نیگا می کردن

و خدا خدا می کردن که بزنم به چیزی اونم پسرا که تا یه دختر می بینن پشت فرمونه دق می

کنن.البته بعضی پسرای... دیگه اینقد قران خوندم که خدایا کمکم کن ضایع نشم و بابا قاط

نزنه.خیلی خوب ماشین رو دور زدم و خدا جونم بهم کمک کرد که شب بیرون نخوابمواسه

بابام می گم.

امروز به بابایی گفتم بزار فردا برم بیرون یه چرخی بزنم گفت نه.تو هر جمعه واسه آزمونات ماشینو می بری منم گفتم من که نمی رم دور بزنم میرم ازمون می دم و بر می گردم ولی خیلی ضد حال می زنه .

وااااااااااااااای اینقد حرف دارم بچه ها اینقد smsبازی کردم ۵۰۰۰۰ واسم اومده می ترسم  به بابایی  بگم گوشیو ازم  می گیره بخدا همشم به gfهام sms می زنم.به مامان گفتم قاطی کرد.گفتم خودم میدم گفت نمی خواد یه جوری باباتو راضی می کنم بده.بد جور معتاد گوشیو sms بازی شدم.

بازم مثه همیشه دلتگ ابجی جونم اینقد درساش سنگینه همش داره می خونه الهی نونوش فدات بشه اخه اون بهم می گه نونوش.توروخدا براش دعا کنید امتحاناش خوب باشه.اونم اینقد اعصابش خورده اخه من بهش قول داده بودم بهمن ماه برم پیشش ولی چون درس دارم نمی تونم برم اینقد گناه داره خیلی تنهاس ولی  خوب اسفند به سلامتی بر می گرده.ایشالا همه ی اونایی که غریبن و تنها همیشه سلامت باشن.امین.

حالا یه خبر دیگه اونروز پوتین پوشیده بودم بابایی اومد گفت مواظب باش دیگه نپوش گفتن طرحه جدیدشونه که پوتین رو شلوار می گیرن.منم تازه پوتین گرفته بودم  حسابی حالم گرفت.دوستام میگن بپوش بیخیال ولی من دیگه نمی پوشم اخه به نظرم ابروی ادم بره خیلی بده ابرو بهتر از خوشتیپیه.

راستی کیا با این طرح ها مخالف اند؟