در شبی تار به زیر نور مهتاب در حالی که اشک به پهنای صورتم می چکید ونفس در سینه حبس شده بود خود را رو به رفتن دیدم.اندیشیدم برای اخرین بار چه برایت بنگارم که حرف اخر دل و پایان تمام لحظه های انتظار و فراق باشد.به فکر فرو رفتم و قلم بر کاغذ چنین نوشت:ای گرمی غشق و ای ارام جان!قصد پرواز دارم تا رهایی یابم از این کوله بار خستگی‌ ،دلواپسی، از سرانجام لحظه های بی کسی، از درد فراق .ضجه ی شب،گونه ی نم به اشک  پس وصیت می کنم وقتی خبر مرگ مرا شنیدی و مات گشتی از رفتن من ضجه مزن گریه مکن شیون و ناله سر مده بلکه قهقه بزن که روزگار مرا چنین بی صدا برد.من اسوده ام اسوده تر از زندگی بی فرجام نازنین!وصیت می کنم به زیر تابوتم گرمی دستت را بکش تا از درون سردم،احساس ارامش کنم .دست هایت را به دست هایم بسپار تا چشم ازنوازش دست های   منتظر سیراب شود.مهربانم!وصیت می کنم چشم هایم را ببند تا باز نشود٬چون چشم به راه سیمای تو بود.دست تورا ببیند و ارامش یابد چون منتظر دست های تو بود.عزیز ترین!وصیت می کنم تو سر را  بر خاک گور بگذار وبه خاک بگو مرا در خود مفشارد که من شیره ی جان خویش را تقدیم به تو کردم ٬خاک را تو بریز بر تن من تا اغوش خاک به مثال اغوش تو گرم باشد.وصیت می کنم گل را بر سرمزار من توبکار و با اشک های چشم ابیاری تا مثل من با غم بزرگ شود.

ای همه ی زندگیم!برای اخرین بار تو بوسه زن بر خاک من تا خاک٬بوسه ات را بر گونه ی سردم بنشاند شاید دم نفس هایت زنده ام کند.

نازنین عشق!وصیت می کنم لباس سیه بر تن مپوش و عزادار تن رنجورم نشو!من تن به مرگ داده ام تا تو زندگی کنی.مرگ را نپذیرفتم برای سیل اشک های تو پس اشک باز پاک کن و لبخند بزن تا از دور مست تماشایت شوم خوشحال باش تا خوشی مهمان من باشد

اگر دوستم داری چنین کن چون تا لحظه ی بی نفسی دوستدارت بودم.

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

(ما نمی خواهیم گریه کنیم چشم ها می بارند)

ما نمی خواهیم گریه ی غم بر گونه ها نشیند

                                                چشم ها می گریند.

ما نمی خواهیم چهره ها سیلی خورند

                                                روزگار سیلی می زند.

ما نمی خواهیم رنگ شوق از لب ها برداشته شود

                                                مزدوران رنگ غم می افرینند.

ما دوست نداریم در مرداب نیستی غرق شویم

                                                 جفای یاران غرقمان می کند.

ما دوست نداریم به خنده روی غم بپوشانیم

                                                 اما زمانه دادخواهی می کند.

ما دوست نداریم در پی جدایی بگردیم

                                                 اما تقدیررقم می زند سرنوشت را.